همشهری آنلاین: سفالگری از جمله باستانیترین هنرهای بشری و در واقع سرمنشاء هنر تولید کاشی و سرامیک است که نخستین آثار این هنر در ایران به حدود ۱۰,۰۰۰ سال قبل از میلاد میرسد که به صورت گل نپخته بوده و آثار اولین کورههای پخت سفال به حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد بر میگردد.
ادامه پیشرفت در صنعت سفالگری منجر به تغییراتی در روش تولید که شامل تغییر کورهها، اختراع چرخ کوزهگری و نیز کیفیت مواد سفالگری نظیر رنگآمیزی و لعابکاری بوده است. زمان آغاز لعابکاری که امکان ضد آب کردن و همچنین نقاشی کردن و زیباسازی ظروف و سفالها و تهیه کاشی را مقدور میکرد به حدود ۵۰۰۰ سال پیش میرسد.
روش و دانش لعابکاری از بابل به نقاط دیگر ایران رواج یافت. بعد از اسلام با تشویق استفاده از ظروف سفالی و سرامیکی به جای ظروف فلزی، طلا و نقره؛ صنعت سفالگری رشد تازهای یافت و از صنعت سفالسازی و کاشیسازی برای آرایش محراب مسجد، ضد آب کردن دیوار حمامها، ایجاد حوض و آبنما و انتقال ظروف و خمره و لوازم و کوزهها همچنین شیببندی بامها استفاده شده است.
ادامه پیشرفت در صنعت سفالگری منجر به تغییراتی در روش تولید که شامل تغییر کورهها، اختراع چرخ کوزهگری و نیز کیفیت مواد سفالگری نظیر رنگآمیزی و لعابکاری بوده است. زمان آغاز لعابکاری که امکان ضد آب کردن و همچنین نقاشی کردن و زیباسازی ظروف و سفالها و تهیه کاشی را مقدور میکرد به حدود ۵۰۰۰ سال پیش میرسد.
روش و دانش لعابکاری از بابل به نقاط دیگر ایران رواج یافت. بعد از اسلام با تشویق استفاده از ظروف سفالی و سرامیکی به جای ظروف فلزی، طلا و نقره؛ صنعت سفالگری رشد تازهای یافت و از صنعت سفالسازی و کاشیسازی برای آرایش محراب مسجد، ضد آب کردن دیوار حمامها، ایجاد حوض و آبنما و انتقال ظروف و خمره و لوازم و کوزهها همچنین شیببندی بامها استفاده شده است.
جهت مطالعه ادامه مطلب اینجا کلیک نمایید.
www.baaax.ir
نظرات
ارسال یک نظر